Twee Gedigte van Patty Scholten (1946-2019)

patty 1
De dood
voor James Brockway

Die norse gast zal jou niet overslaan.
Nooit belt hij op en vraagt: ‘Kom ik gelegen?’
Hij komt te vroeg, te laat, zijn zeis stoot tegen
je lamp of vaas. Hij laat zijn koffie staan.

Beloftes worden niet door hem gedaan
en nooit zal hij zijn knekelvoeten vegen.
Hij wil niet schaken. Er wordt stuurs gezwegen
tot hij je vraagt om met hem mee te gaan.

Dat was het dan. Je bent opeens zo moe.
Hij zegt: ‘Je wist toch dat ik ooit zou komen.
Die lamp, die vaas, het doet er niet meer toe.

Kijk niet zo bang. Het sterven doet geen pijn.
Het zal een slapen, slapen zonder dromen,
het zal een slapen zonder weerga zijn.’

*

Het pad

Verliefdheid is: het vreemde pad betreden
waarbij geen richting staat. Wel paddestoelen
die waarschuwen voor drijfzand, modderpoelen.
Fata morgana’s dienen strikt gemeden.

Je draagt een rugzak van het merk ‘Verleden’,
die zich bij elke stijging zwaar doet voelen.
Een helder beekje om bij af te koelen.
Straks komt een uitspanning: ‘De Hof van Eden’.

Het pad geurt naar jasmijn en oleander.
Alleen heb ik de goede bril niet op
(deze is rozekleurig voor de fop).

Maar je loopt niet alleen. Er is een ander,
net zo begoocheld en verdwaasd als jij.
Het pad verbreedt zich: je loopt zij aan zij.

Patty Scholten (1946-2019)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Past Particles

Where do photons go to die,
Where do tears go when you cry?

Are there protons in tomorrow,
Are there neutrons in your sorrow?

Will the quarks of yesteryear
In the future still be there?

And when the Sun sets in the sky,
Where do the photons go to die?

©vuurklip
21 December 2018

Posted in gedigte, Physics, poësie, poetry | Leave a comment

Biografie

Biografie

Ek het ‘n boek
Met baie blaaie.
Het aanvangs te vinnig gelees,
Paragrawe oorgeslaan,
Sinne misverstaan.
Ontgogel deur misverstand.

Ek lees nou langsamer,
Blaai teësinnig om,
Ontleed elke paragraaf,
Proe versigtig aan elke woord.

Langtand op pad
Na die laaste bladsy.

©vuurklip
n.a.v. ‘n Lesing deur William Kentridge
Woensdag 17 September 2014

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment

Afwagting

fire-wkAfwagting

Hulpeloos en redeloos
Wag hulle op die Kaptein.

Dorstiges na kennis
Wag op die reën.

Filosowe en misantrope
Wag op Godot.

Gelowiges en twyfelaars
Wag op die Here van Psalm 130.

Maar ons digters en sondaars
Wag (stoïes) op die vuur.

©vuurklip 24 Januarie 2017.
n.a.v. ‘n werk van William Kentridge.
Dit stel ‘n dennebol voor met die titel
Waiting for the fire” soos gesien in
die Goodman Gallery.
Kentridge is een van die belangrikste
kunstenaars van ons tyd.

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment

Vervreemding

bloekomvervreemding

mense val my áf
soos bas van ‘n bloekom

my jaarringe sluit
al meer en meer uit

en eendag as ek brand tot as
weet niemand hoe alleen ek was

©vuurklip

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment

Wynkwatryn

Wynkwatryn

Cabernet se donker bloed
Kan soms die skugter muse voed
Sodat daar dalk ‘n vers verskyn
Van lief en leed en bittersoet.

©vuurklip

 

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment

Argo

Argo

Ons is op ‘n eensame vaart,
‘n Skip met seile, hoë maste
En ‘n wye, wye dek,
Op reis na ‘n verre strand.

Niks kan ons reis vertraag,
Steeds bly ons voor die wind,
Die stuurman aan die roer
Hou koers met vaste hand.

Die roete word bepaal
Met kaart, kompas en sekstant,
Met die Son en die Maan
En die Suiderkruis se stand.

Die eindpunt reeds vasgestel
By die lê van die kiel
En die sny van die eerste plank.

©vuurklip 19 Nov 2008

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment

Voorspel

Voorspel

Klein bou ons ons wêrelde
Al spelend’ in die sand,
Sien ons lugkastele
In wolke bo die strand.

Die voorspel tot ‘n toekoms
Wat niemand wil voorspel,
Al lê daar alreeds tekens
Vlak onderkant die vel.

Wat kom is in jou gene,
Onwrikbaar ingebed.

Die Dood woon in jou bene,
Hy asem deur jou mond,
En wit gryns jou skelet,
Vanuit ‘n bloedrooi wond.

© vuurklip

Posted in gedigte, poësie, poetry | Leave a comment